Het gouden pad

Deze foto maakte mijn dochter op het strand. De zon verloor langzaam haar kracht en daalde aan de horizon. We hadden nog heerlijk gezwommen in de zee die steeds donkerder werd, spannend! De golven waren ons iets te klein. We vonden anderen manieren om heerlijk dubbel te slaan van het lachen. De nog steeds warme, zilte zeelucht omringde ons aan alle kanten. Het was genieten!

 

Wat ik zo mooi vind aan dit moment is het prachtige pad wat de zon laat zien. Het ziet er uit als een gouden pad, het glittert, glinstert en het onzichtbare einde ziet er veelbelovend uit. Door het contrast van het zonlicht wordt mijn lichaam slechts een silhouet. Het doen, ervaren, ontdekken en spelen met de yoga levensfilosofie is mijn gouden pad. 

 

Het opstrekken, uitstrekken, activeren en ervaren van elk deel van mijn lichaam van mijn tenen tot mijn vingers voelt als een zegen. Het bewust aanwezig zijn in iedere beweging die ik wel of niet maak is een geluksgevoel. Het is een gouden pad wat nog heel veel ontdekkingsmogelijkheden in zich heeft. De mogelijkheid om het hoofd met alle gedachten te laten zijn voor wat het is. Na het doen van mijn yogasessie in de ochtend voel ik me geïntegreerd, aanwezig, bewust en stil van binnen. Dat gedurende dag blijven voelen zou heerlijk zijn, dat lukt zeker niet altijd!

 

Het zijn deze absoluut waardevolle momenten die het licht laten zien, waarbij de rest slechts een silhouet is. 

 

Kiezen voor geluk!

Kiezen voor geluk is een manier van leven. Openstaan voor een andere zienswijze én je energie hoog te houden. Het is soms makkelijker en meer een gewoonte om mee te gaan in negativiteit, geroddel en in de ellende van jezelf en van anderen. Moeilijker en uitdagender is het om telkens opnieuw te kiezen voor geluk, voor vreugde en voor plezier.

 

We krijgen allemaal onze uitdagingen voor onze kiezen. Soms lijkt het alsof geen mens wordt overgeslagen en het noodlot geen deur voorbij gaat. En natuurlijk mag het gevoeld worden, mag alles er zijn. Juist dat! Hoe vaak gebeurt het dat ellende wordt gebagatelliseerd, weggestopt of niet doorleeft omdat er geen tijd, ruimte of aandacht voor is.

 

Kiezen voor geluk betekent niet dat er geen ongeluk is. Kiezen voor geluk betekent niet dat er geen verdriet is. Kiezen voor geluk betekent dat je ondanks de pijn, ondanks het verdriet, ondanks het gemis, ondanks het verlangen toch ziet hoe mooi het eigenlijk is. Wat voor goeds het je brengt. Wat voor liefde er uiteindelijk, wellicht op een heel andere manier, uit voortkomt.

 

Dit vraagt lef, toewijding, doorzettingsvermogen en vooral overgave. Het vraagt een opgewektheid en vertrouwen in het leven. Voor mij voelt het als kiezen tussen zwaarte, donkerte en het licht. En dan te ontdekken dat de diepste bodem van het verdriet en de hoogste berg van geluk dezelfde plek zijn.  Ook leert het ons het ego langzaam een beetje los te laten. We krijgen langere tenen, zijn begripvoller omdat we weten we uiteindelijk veel meer op elkaar lijken dan we denken. 

 

Hoe iets wat ogenschijnlijk lijkt als een totale mislukking, falen, het einde van de wereld toch iets prachtigs op kan leveren. Een burnout de start is van eindelijk voor jezelf en je dromen te kiezen.  Het verliezen van een dierbaar iemand je de kans geeft om echt tot in de diepte te leven. Een ontslag je de uitdaging geeft om te doen wat je echt leuk vindt. Een afwijzing je leert om in jezelf te geloven. 

 

Nederigheid vond ik altijd een wat softe kwaliteit. Ik leer steeds meer dat het fijn is om nederig te zijn. We stellen eigenlijk niet zo heel veel voor. Al denken we van wel.  Onlangs las ik dat we niet uniek zijn, we zijn essentieel. Daar heb ik even op zitten kauwen. Want wat willen we graag uniek zijn en bijzonder. Uitverkoren en zo speciaal. We zijn een onderdeel van een groot geheel waar we 'slechts' onze rol vervullen, we zijn essentieel. We doen er toe. Jij, ik, iedereen.

 

We zijn geboren om gelukkig te zijn. En soms als ik het niet kan voelen dan weet ik dat ik diep van binnen geluk ben. Dat geeft mij de kracht, het uithoudingsvermogen om te blijven geloven in een wereld vol gelukkige mensen. Stel je eens voor hoe dat er uit zou zien. Ik zie glimpen van deze wereld. Hoe we elkaar kunnen helpen, er voor elkaar kunnen zijn. Belangeloos en met veel plezier. 

 

Soms zijn dingen gewoon niet leuk en stom. Lijken mensen recht tegenover elkaar te staan. Toch kies ik geluk! Jij?

 

The Yoga Trail!

Wakker worden en dan voelen dat alle seinen op groen staan. Het is een prachtige dag, de plannen zijn klaar, de laatste praktische handelingen voor de picknick, een heerlijk tevreden gevoel. Zo vroeg opstaan dat er nog voldoende tijd is om rustig de dag te beginnen. Zondagochtend 10 juni vond The Yoga Trail plaats op de Posbank.  Met tien mooie vrouwen samen op avontuur, yoga & run, verbinding en veel plezier. Wat een geluksdag was dat!

 

Het thema voor deze ochtend was; niets moet en alles mag. Voel je vrij om te zijn wie en wat je bent. Plezier en genieten staan voorop! Soms in volledige aanwezigheid, soms in stilte, soms met een hartelijke lach. De verbinding met de natuur maakt het krachtig. Je bereikt hoge hoogtes en diepe dalen, bijna net zoals het leven. Bij elke stap voel je de verbinding met de aarde.  Yoga helpt je om in verbinding te zijn met je lichaam en je omgeving. Aandacht voor je adem, je flexibiliteit. Daarbij is het ook zo heerlijk zijn om juist nergens aan te denken en niets te moeten. 

 

Bewust bewegend door de natuur maak je ook een reis in jezelf. Verbonden met de aarde, met alles wat de natuur je brengt. Het pad biedt zowel uitdagingen als overwinningen. The Yoga Trail geeft je de kans en de mogelijkheid om jezelf op verschillende manieren in beweging te brengen. Zowel fysiek, emotioneel als spiritueel. 

 

De picknick met een waanzinnig uitzicht bestond uit slow juices vol met groente en fruit. Daarnaast smulden wij van smoothies gevuld met een boost aan energie. Bliss balls en energie bars maakten de voedzame picknick helemaal af. Met liefde gemaakt door Rawsome.nl. Aanrader! 

 

Bedankt mooie vrouwen! Mede mogelijk gemaakt door de hulp van Judith Lippinkhof en Sandra Huntink, toppers!

 

Nu al zin in de volgende Yoga Trail! Save the date; The Next Yoga Trail is op zondagochtend 19 augustus 8.30 uur.

Acceptatie

Het was zomaar een dag en ik werd gevraagd om op kantoor te komen bij de twee directeuren. De een voerde het gesprek met mij en de ander deed alsof hij heel hard aan het werk was. Ondertussen volgde hij het gesprek nauwkeurig. Een vreemde maar ondertussen een normaal geworden setting. Het ene boefje begon te vertellen dat ze mij tijdens mijn zwangerschapsverlof niet hadden gemist. Een vooraf doorgesproken plan van aanpak van de twee directeuren. Ze wilden van me af en het liefst hadden ze dat ik zelf zou gaan. Dat zeiden ze echter niet, ze maakten een enorme omweg. Ik was ondertussen met stomheid geslagen en diep geraakt door de enorme botheid. Hoe ik zou reageren hadden ze echter niet goed ingeschat. Tot op de dag van vandaag ben ik trots op mezelf hoe ik voor mezelf opkwam en de binnenweg nam. Er was geen weerwoord, het waren twee boefjes zonder respect voor mij en voor zichzelf. Ondertussen schaamde ik me dood dat ik zo was behandeld door mijn werkgever. Vond het heel moeilijk om erover te spreken. Tegelijkertijd omdat mijn loyaliteit oneindig is. Ik werd er onzeker van.

Wat er in die periode daarna gebeurde was eigenlijk heel erg mooi want we kwamen bij de kern van de pijn. En misschien was het wel het begin van eindelijk mijn eigen pad bewandelen, doen waar ik gelukkig van word. Wel vanuit wederzijds respect en een open mind. Uiteindelijk zijn onze wegen op een goede en positieve manier gescheiden. Ik geloof echter niet dat ze er echt iets van geleerd hebben want degene die na mij terugkwam van zwangerschapsverlof werd dezelfde dag nog ontslagen.

 

Het was vandaag dat ik me realiseerde dat ik pas nu deze situatie heb geaccepteerd. Dat ik het kan zien voor wat het was. Daarvoor zat er nog heel veel onbegrip, pijn en schaamte op. Nu zie ik hoe goed het eigenlijk was!

 

We zijn  gemaakt voor een leven vol vreugde. Dit betekent niet dat het makkelijk of pijnloos zal zijn. Het betekent dat we ons gezicht naar de wind kunnen keren en aanvaarden dat wij door deze storm heen moeten. Succes is onmogelijk als we ontkennen wat er is. Acceptatie van de realiteit is het enig mogelijke vertrekpunt naar verandering.

Desmond Tutu

Het boek van Vreugde

 

De kracht van de lach!

Humor is een belangrijk aspect in het jaar van vreugde & geluk. Plezier, humor en de lach kunnen een zucht van verlichting geven op veel momenten. Denk maar eens aan een happy face van een blij kind, je smelt :-) De afgelopen weken stonden de yogalessen in het teken van de lach. En daar had ik ontzettend veel lol van en moest tegelijkertijd veel gene en oordeel in mezelf overwinnen.  Ook ontdekte ik dat er soms niet zoveel te lachen valt.

 

Samen lachen geeft een immense positieve energie. De ogen gaan stralen, er is contact, verbinding en warmte. Het geeft een heel goed en gelukkig gevoel, er is een verbinding van hart tot hart. Met lachyoga wek je die fantastische energie op een beetje kunstmatige manier op. Het lichaam maakt het niet uit of we lachen met een reden of dat we doen alsof. Het hoofd gaat echter in de weerstand, dat is volkomen normaal en heel begrijpelijk! Tijdens het lesgeven heb ik al dolle pret in mezelf, ik voel de weerstanden in mezelf, benieuwd naar de reacties van de yogi's. Vastberaden om de positieve energie voor iedereen voelbaar te maken.

 

Ook voor mij is het reuze spannend om zomaar zonder reden te gaan lachen. Het is gewoon doen en ervaren wat het oplevert, zonder oordeel! Mijn focus ligt op het doen, op het gevoel voor, tijdens en na de lachoefening. Het gewaar worden van de gedachten en de weerstanden. Wanneer je aan de ongemakkelijkheid voorbij bent gaat en voelt; wat is het toch heerlijk om even lekker samen te lachen. De lach is het meest eenvoudige en toegankelijke instrument om het leven te vereenvoudigen.

 

Wanneer er dan een zeer dierbare vriendin komt te overlijden lukt het me niet om de lachoefeningen te doen. Heb ik niet de juiste energie om in te zetten. Soms lukt het niet om te lachen, om de positieve energie te voelen. Soms zit je aan de keerzijde en zie je die kant. Dat is niet fijn maar wel goed om te ervaren. Deze fantastische vriendin zou niets liever willen dan dat wij plezier maken, lachen in en om onszelf.  En dan merk je dat alles toch gebeurd, dat we geen eeuwig leven hebben, of je nu serieus bent of lekker vrolijk. Uitbundig of ingetogen. Het is allemaal goed zoals het is. Goed om te weten dat je kunt kiezen voor een leven met humor. Want wanneer jij de humor zoekt, zal de humor jou zeker vinden!

 

Deze week blijven we nog in de kracht van de lach. Naast oefeningen voor het laten stromen van de energie gaan we aan de slag met het bekkengebied. Ontspanning in het bekkenregio geeft ontspanning in de kaken. De lachoefeningen zijn subtiel en gaan als een speels effect door de les. Ik verheug me er nu al op. Tot op de mat!

 

 

 

Het zoete leven

Vandaag dag 19 zonder suiker!  Wauw! Ik doe mezelf versteld staan over het waanzinnige doorzettingsvermogen. Ik dacht dat ik niet sterk genoeg zou zijn om de suiker te laten staan. Toen ik echter geconfronteerd werd met een huidaandoening in mijn gezicht kon de knop ineens om. Van het ene op het andere moment. 

 

Het bezoek aan de huisarts had mijn gemoedstoestand geen goed gedaan. Ze sprak over een chronische huidaandoening en onder controle krijgen. Ze schreef op welke kanshebbers het waren; psoriasis, rosacea of nog iets anders engs. Ik kreeg een zalfje mee en mocht vier weken later weer terugkomen. Paniek! Een pad zonder perspectief voor mij.

 

Het bezoek aan een natuurgeneeskundige arts in Duitsland was daarentegen een verademing. Gezien en gehoord worden, luisteren naar de signalen van het lichaam.  Geen Latijnse termen maar nuchtere constateringen.  Behalve dat ik geen suiker en ei meer eet ben ik aan het ontgiften. Er moet een hoop rotzooi worden opgeruimd. Dat voelt goed! Dit voelt als een pad wat ik kan bewandelen.  Bijna met plezier! Op een andere manier vorm geven aan het zoete leven. Zelfliefde!

 

Deze foto is van een paar jaar geleden. Het maakte mij bewust hoe normaal ik het vond om een gaaf gezicht te hebben.

Het jaar van vreugde & geluk

Het jaar van 2018 staat voor vreugde & geluk! Het was tijdens het besef dat ik met mijn 45 jaar weleens op de helft zou kunnen zijn van mijn leven. Het kwam met de realisatie dat we een keuze hebben. We kunnen kiezen onze aandacht te richten op vreugde & geluk! Wat hoe rot een situatie ook schijnt te zijn, ergens is er altijd een lichtpuntje. Het is ondanks en misschien wel dankzij onze ontberingen dat wij diep geluk kunnen ervaren. Lijden is wellicht een onmisbaar ingrediënt in het leven, hiermee ontwikkelen wij compassie.

 

Dit yogajaar bij Judith | Yoga | Shiatsu is geïnspireerd op het boek van vreugde! Opgetekend na een ontmoeting tussen Dalai Lama en Desmond Tutu. Zij kijken terug op hun lange en veelbewogen levens en geven antwoord op de vraag: hoe kunnen we vreugdevol leven ondanks het verdriet en de tegenslagen die bij het leven horen? De twee oude vrienden toonden met hun eigen uitbundigheid, compassie en humor hoe vreugde kan groeien van een voorbijgaande emotie tot een blijvende, solide levenshouding.

 

Wauw! Een levenshouding van vreugde, dat is ultiem. Hoe kunnen wij dat bereiken? In het boek worden acht pijlers beschreven als een uitnodiging tot vreugde. Door ze toe te passen in ons eigen leven gaan we de waarde ervaren. 

De acht pijlers van vreugde:

1. Perspectief: er zijn veel verschillende invalshoeken voor dezelfde situatie

2. Nederigheid: bescheiden, zachtmoedig en geduldig

3. Humor: maakt het leven lichter

4. Acceptatie: het enige mogelijke vertrekpunt naar verandering

5. Vergeving: onszelf bevrijden van het verleden

6. Dankbaarheid: er zoveel om dankbaar voor te zijn

7. Compassie: medeleven met anderen

8. Edelmoedigheid: vreugdevol leven bereik je door de ander vreugde te brengen

 

Deze week en de komende weken staat de pijler; perspectief  centraal in de lessen.  Als je vanuit een bepaald gezichtspunt kijkt naar een tragische situatie, denken we: 'O, wat erg, wat verdrietig'. Maar als we met andere ogen naar diezelfde tragedie, diezelfde gebeurtenis kijken dan zien we dat er daardoor nieuwe wegen zijn opengegaan. Kijken met andere ogen dus, hoe doen we dat? Het boek van vreugde beschrijft de volgende gebeurtenis.

 

'Edit Eva Eger vertelt het verhaal van een bezoek aan twee soldaten in een Amerikaans ziekenhuis. Beide waren in de strijd aan hun benen verlamd geraakt. Ze hadden dezelfde diagnose en dezelfde prognose. De eerste veteraan, Tom, lag in een foetushouding op zijn bed te fulmineren tegen het leven en beklaagde zijn lot. De tweede, `Chuck, zat naast zijn bed in een rolstoel en verklaarde dat het leven hem een tweede kans had gegeven. Toen hij door de tuin werd gereden had hij beseft dat hij zich dichter bij de bloemen bevond én zijn kinderen recht in de ogen aan kon kijken'.  

 

Een helder voorbeeld hoe een conditie volledig anders wordt geïnterpreteerd. Bijzonder! Wij mensen veroorzaken zelf het grootste deel van ons lijden, dus kunnen we ook meer vreugde creëren. De sleutel is ons perspectief, en de gedachten, gevoelens en daden die daaruit voortkomen.

 

Dru Yoga heeft een mooie tool om vorm te geven aan deze pijler; perspectief.  Vloeiende bewegingsreeksen helpen de gewrichten en spieren om gestagneerde energie los te laten. Deze Energy Block Releases (EBR's) ontgiften op elk niveau. Het ruimen van het innerlijke ‘puin’ verheldert onze visie, we leren kijken met andere ogen. Het helpt ons om vaste gedragspatronen te onderkennen en in beweging te brengen. Negatieve gedachten en neigingen kunnen leiden tot hardnekkige deze gedragspatronen. Negativiteit vormt een ondoordringbare barrière waardoor we blind worden voor onze werkelijke gevoelens. Het beoefenen van EBR's lost de verstarring van de energetische en emotionele lichaamslagen langzaam op. EBR’s keren het proces van het opnemen van negatieve energie in onze gewrichten, spieren en organen en zorgen voor ontgiften van binnenuit.

 

We are the lucky ones, we can choose for happiness! Dank je wel lieve Corazon voor dit prachtige boek. 

 

Geluksmiddag!

Wat een geluk! Op zondagmiddag vond de geluksmiddag plaats. Wat een avontuur! De weg erna toe was met hobbels en glibberig, niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. Alle seinen voor geluk stonden op groen en toen kwam code oranje! Het sneeuwde enorm van geluk op zondagmiddag 10 december en maakte de middag nog onvergetelijker. 

 

Ik geloof in geluk voor jou, voor mij. Ik geloof dat we bedoeld zijn om gelukkig te zijn, al voelt dat niet altijd zo. Ik geloof in het volgen van je eigen pad, je eigen weg naar geluk. Ieders weg is hierin op nuances zo verschillend, dat maakt het bijzonder interessant en inspirerend om te horen waar anderen gelukkig van worden. Een open blik, nieuwsgierig luisteren en kijken naar de ander zonder oordeel maakt het mogelijk om mee te genieten van het geluk van de ander.

 

Geluk is een groot woord en een onderwerp waar veel over te doen is. Want wanneer ben jij gelukkig? Deze vraag komt binnen en is ook heel vaak niet zomaar te beantwoorden. Gevoel is nagenoeg niet onder woorden te brengen, al doen we daar oneindig veel pogingen toe. Woorden schieten uiteindelijk altijd te kort. 

 

Deze middag ervaarde ik een mooie verbinding tussen de aanwezigen. Wanneer ik de zaal in keek was er een eenheid zichtbaar die me enorm ontroerde. Tegelijkertijd was er zoveel diversiteit zichtbaar wanneer mensen op gingen staan om te spreken over geluk. Er waren negen mensen die spraken van, over en met geluk. Ik ben enorm dankbaar voor dit moedige vertoon want jezelf kwetsbaar opstellen is een kracht. Krachtig aanwezig zijn in je kwetsbaarheid. Het was genieten van wie we zijn en mogen zijn. Het was ontroerend, het was blij, het was ontspannen en het was mateloos inspirerend. Kortom het was fantastisch! 

 

Heel eerlijk kreeg ik het op de dag zelf allemaal niet meer verwerkt. Door de weersomstandigheden gebeurde er zoveel dat buiten mijn bereik lag. Gelukkig zijn de 'ongelukjes' op de weg goed afgelopen. Zijn de mensen die niet konden komen er toch in gedachten bij geweest. Een hele fijne zucht; dit was echt een middag vol geluk. Dank je wel op welke manier je er ook maar bij betrokken bent geweest.

 

Ik bedank de sprekers; Remco Vonk, Irma Kluitman, Wenske Pasman, Marjan Rosendahl, Hans Otten, Jacqueline Amaddeo, Mandy Brandts, Erna Reiken en Marco Vleeming. Top! Laat je me weten als je ook graag wilt spreken of delen over geluk? Ik hoor het graag.

Leven dat altijd leeft maar niet altijd even zichtbaar is!

Volgens de Gelderlander is de maand november een zinloze maand. Dat raakt me wel. Er zijn van die dagen in november dat ik mij ook het liefst verberg achter twee blaadjes. Maar zoals je ziet zit er een stralend gezicht achter. Deze tijd van het jaar waarin het licht langzaam uit lijkt te gaan vraagt wel het een en ander van ons.

 

De energie in deze tijd van het jaar gaat naar binnen. Leven met de natuur betekent dat ook wij naar binnen gaan. De oogst is binnen gehaald en we bereiden ons voor op de winter. In de winter keren we helemaal terug naar onze kern. Leven dat altijd leeft maar niet altijd even zichtbaar is. 

 

Nu de bladeren loslaten worden de structuren van de bomen weer zichtbaar.  Dat is een waanzinnige schoonheid wanneer het je lukt om daar oog voor te hebben. De bladeren laten los zodat de energie weer naar de bron kan gaan.

 

Alles heeft zin! De kunst is om het te zien. Of om je voor te stellen dat je het ziet.  Hiervoor is optimisme en doorzettingsvermogen nodig. En dat kan nog wel eens energie kosten.

 

Een tip is; lees het boek van vreugde. Een wijs en inspirerend boek van twee Nobelwinnaars en oude vrienden, de Dalai Lama en Desmond Tutu. Dankzij hun ontberingen behoren zij tot de vrolijkste mensen van de wereld.

 

Levenskunst!

Het lichaam heeft de neiging tot zwaarte, traagheid en luiheid. Ons brein daarentegen is van nature snel, beweeglijk en moeilijk te grijpen. De hersenen dromen er misschien over om vandaag een moeilijke achteroverbuiging te maken. Je brein zegt; 'we kunnen het!' Maar je rug zegt; 'wie ben jij om mij de wet voor te schrijven?' Het lichaam biedt weerstand en laat zich niet schikken. 

 

Wat we doen met yoga is de dichte materie doordrenken met levende energie.  Het is de kunst om de drie krachten van de natuur in onszelf in evenwicht te brengen. Deze krachten zijn de zwaarte van het lichaam, de beweeglijkheid van het brein, en de helderheid van geest. Het samenspel van deze drie kwaliteiten is van cruciaal belang in je yogaoefening.

 

Het lichaam heeft massa nodig, beenderen behoeven dichtheid, pezen en spieren soliditeit en sterkte. Het is belangrijk om te luisteren naar wat je lichaam je zegt. Soms werkt het lichaam tegen, soms mee en soms moet het nog even nadenken.  Door nederigheid van het brein en begrip van het lichaam ontstaat er een samenwerking. Dit is een proces van verweving en wederzijdse doordringing tot alle lagen van ons wezen in harmonie met elkaar werken. Oplossingen zullen zich vanzelf aandienen al gaat dat in het begin met vallen en opstaan.

 

Helderheid is een innerlijke serene kwaliteit van licht. Je bent als een schilder met drie basiskleuren op haar palet, die voortdurend die voortdurend bezig is nieuwe mengsels te maken om tot de juiste kleur, vorm en licht te komen op haar doek. Laat het bereiken van volmaaktheid je doel zijn, maar wees tevreden met per dag een klein beetje vooruitgang. 

 

Soms is het lichaam bereid maar het brein te zwak en zegt; 'ik heb geen tijd'  of 'vergeet het maar, het is al die inspanning niet waard'.  Als yogi verdeel je je aandacht tussen de geest en het lichaam, je luistert naar beiden. De uiteindelijke beslissing laat je echter nemen door de intelligentie en de ziel, daar bevinden zich de echte wilskracht en toewijding.

 

Yoga is een levensweg, liefdevol omgaan met al je prachtige aspecten en deze te verweven met de uitdagende krachten van de natuur.  Er openbaart zich een kunst die toepasbaar is op de dagelijkse gang van het leven. Daarvoor mag je gewoon zijn wie je bent.  

Ademen, doe jij dat ook?

Ademen, doe jij dat ook?

 

Het is zo normaal ademen en we doen het zo vanzelf dat we ons heel vaak niet bewust zijn van onze adem. We hoeven nooit te denken: 'ik moet ademhalen'. Vaak worden wij ons pas bewust van onze adem wanneer de omstandigheden daarom vragen. Weet jij dat aandacht voor je adem de kortste weg is naar jezelf? Weet jij dat een beheerste ademhaling je sleutel is tot een stille geest?

 

Deze week staan de yogalessen in het teken van de ademhaling. De oude yogi's wisten al dat je levensduur niet bepaald wordt door het aantal jaren, maar door het aantal ademhalingen. Over het algemeen ademen we veel te snel en maken we geen volledig gebruik van onze longcapaciteit. Beheersen van je ademhaling kan je veel voordelen opleveren. 

 

De longen zijn een prachtig systeem van je lichaam die ervoor zorgen dat er gaswisseling plaats vindt tussen lucht en bloed ten behoeve van het metabolisme. De longen lijken op omgekeerde bomen. Je luchtpijp is de stam van de boom. Daarna splitst de luchtpijp zich op in kleiner takken genaamd bronchiën.  De ademhaling wordt autonoom (vanzelf) aangestuurd door het lichaam. Het ademhalingscentrum zorgt voor afstemming van de ademhaling op de behoefte van het lichaam. Anders dan bij de hartslag kunnen we de ademhaling bewust een poos onderdrukken of extra ademhalen. 

 

Alleen al je aandacht richten op je adem is een enorme ontstresser voor je hele systeem. Ademen rustig, zonder te forceren. Het ontspant je hele zenuwstelsel. Je aandacht volledig richten op je adem is de kortste weg naar jezelf. Het is je levenskracht, je bron van leven. Zonder je adem zou je simpel genoeg niet aanwezig zijn op deze plek en in dit moment.  

 

De aandacht bij je adem houden kan echter al spannend en uitdagend genoeg zijn. Let maar eens op hoe snel je gedachten weer ergens anders zijn. Je zit op je yogamat of achter je bureau en ineens zijn je gedachten bij de auto, bij je volgende afspraak, bij het eten. Steeds liefdevol je aandacht terugbrengen naar je adem. En weer opnieuw, en weer opnieuw. Gedachten mogen er zijn, maar laat ze voor wat ze zijn, gedachten. 

 

Door het beoefenen van ademhalingsoefeningen kun je je longcapaciteit vergroten en de ademhaling vrijer maken.  Tevens kan het je helpen bij het oplossen van weerstanden in het ademhalingsproces en het maakt ademhalen makkelijker. Ook kunnen ademhalingsoefeningen je helpen om je makkelijker in meditatieve staat te brengen. De wisselende neusademhaling is een elementaire ademoefening die weinig ervaring vereist en toch een opzienbarend resultaat kan op leveren. 

 

De wereld van je ademhaling is er een om je in te verdiepen. Voor meer informatie neem contact met me op!

info@judith-yoga-shiatsu.nl

06-81432170 

 

 

 

Par(ad)ijs!

PaR(AD)ijs

Afgelopen dagen waren wij in Parijs! We vinden het er heerlijk, lijkt in vlagen wel op het paradijs.  Het was 15 jaar geleden dat wij er voor het laatst waren. Aanwezig zijn in deze wereldstad brengt mij terug in de tijd want daar aan het einde van het jaar 2001 diende zich een belangrijk besluit. Een besluit dat werd genomen in Parijs. Niet omdat het moest maar omdat het zich aandiende. Mijn toenmalige werkgever en ik waren overeengekomen dat het goed zou zijn om een paar weken vrij te nemen. Onder La Defense voelde ik dat teruggaan na die weken geen oplossing zou zijn. Het frisse nieuwe jaar in 2002 begon ik met het accepteren dat ik 'burn out' was, op, leeg. Vreselijk! Een boze werkgever, gevoel van falen, schaamte en finaal aan de grond genageld. Kom daar maar weer eens uit! 

 

Vijftien jaar later ziet het leven er zo anders uit. Wij hebben ons verdubbeld, wij zijn niet meer met twee, maar er is een gezin ontstaan met twee prachtige dochters. De burn out van toen blijkt een mooi begin te zijn.  Yoga wordt de rode draad van mijn leven. Daar ontmoette ik de man die mij met liefdevolle hand weer terugbracht naar mezelf. Die me zachtjes stuurde. Die me tot vervelends toe steeds aanmoedigde. Henk, in memoriam, mijn yoga vader. Naast hem ontmoette ik zoveel mooie mensen de afgelopen 15 jaar de mij op hun manier mij hebben geholpen. Dat voelt zo waanzinnig waardevol!

 

Terwijl ik dit schrijf zie ik alle markeer punten voorbij komen. Het zijn als puzzelstukken die steeds makkelijker in elkaar schuiven en mijn leven is steeds meer het leven waarvoor ik bedoeld ben. Om vanuit de commerciële hoek te verhuizen naar de zachte kant, die zoveel beter bij mij past, was toestaan dat gevoeligheid mijn kracht blijkt te zijn. Een weg volgen die niet het meest aantrekkelijk eruit ziet en zeker niet makkelijk lijkt. Voelen dat er geen andere weg is dan deze. Mezelf afvragend waar ik in vredesnaam terechtkom.

 

En ze kwam terecht aan de voet van de Eiffeltoren, yeah! Leven met veel plezier, met verwondering, met blijdschap.  Leven en leren van binnenuit. Leven met alles wat er is. Door diep verdriet contact kunnen maken met diep geluk. Of andersom :-)   

 

 

  

Ree, wat doe je nu?

Ree, wat doe je nu?

Afgelopen vrijdag fietste ik van Doetinchem naar Wehl en zomaar ineens was ik betrokken bij het leed van een jonge ree. Zo midden op de dag besloot deze ree om heel spontaan een drukke weg over te steken. Zonder te kijken rende hij zomaar voor een auto en maakte daardoor een enorme vlucht. Ik kwam aan toen ze hem op een veilige plek hadden gelegd. Hij leefde nog maar leek aardig in paniek. Er verzamelde zich een groep mensen om het dier heen, de een had het over afschieten en de ander over de dierenambulance. Ik dacht alleen maar, lief dier, huppel alsjeblieft weer blij de natuur in. Dat was te optimistisch gedacht van mij. Tegelijkertijd verwonderde ik mij over de schoonheid van het dier en ons voorrecht om zo in contact te zijn met een ree. Een jongen streelde de ree, zo schattig.

 

Toen de ree hoorde over afschieten wilde hij overeind komen, het lukte hem niet. Van die oude mannen die zeiden; 'dit beest is in shock, kun je beter uit zijn lijden verlossen'. Een jonge vrouw die zei; 'we kunnen het toch nog proberen'. Daar was ik het volledig mee eens. We bellen de dierenambulance. We worden doorverwezen naar de politie en die komen dus niet.

 

Het dier gaat steeds minder frequent ademen en de hartslag zakt langzaam weg. En onder onze ogen sterft de ree. De professionele jager heeft zo van die ongevoelige manieren om te checken of het dier echt dood is. Ze nemen hem mee, ik hoor mezelf zeggen; 'behandel hem alsjeblieft met respect'.  

 

Alsjeblieft, wij, laten wij elkaar met respect behandelen. 

Ruimte in een yogastudio

Je eigen ruimte innemen

Ruimte zoeken in je lichaam in plaats van in de lesruimte. Wanneer de lessen wat vol beginnen te raken en er wat mensen in je aura lijken te komen wordt het wat onrustig in de ruimte. Is dit omdat wij graag ruimte en privacy wensen? Hier in het westen reageren wij anders op ruimte, terwijl de oorspronkelijke yoga beoefening in enorme aantallen in saamhorigheid werd uitgevoerd.  Letterlijk op elkaars lip op een klein kleedje en zonder elkaar 'in de weg te zitten'.

 

Ruimte zit tussen de oren. Ruimte is in de mind,  de gedachtekracht creëert ruimte waar je ook bent. Ruimte is delen, het samen willen delen van elkaars ruimte. Samen het collectief geheel dienen. Yoga vindt plaats op een daarvoor geschikte mat. De mat geeft je meer dan voldoende bewegingsruimte, anders zou men de mat natuurlijk breder maken.

 

 Yoga gaat over het verinnerlijken en juist niet naar buiten richten.  Het richten van je aandacht op de ander die je ruimte inneemt of je ruimte beperkt terwijl je meer dan voldoende hebt aan je mat. Yoga gaat om het beheersen van je gedachtenstroom die je zo kan weghalen bij wat werkelijk belangrijk is. Het maakt dus niet uit hoe groot je ruimte is.  Natuurlijk is het een uitdaging om yoga te beoefenen op een plaats waar lawaai is of waar je het moet doen met de ruimte van je mat. De absolute beheersing is juist om die ruimte te vinden in je hoofd te vinden en je hart. En dit ook de ander te gunnen.

Hardlopen als metafoor

Hardlopen als metafoor

Heerlijk voelt het om hardlopen te gebruiken als metafoor. Het liefst loop ik in de Montferlandse bossen, met uitdagende klimmetjes en afdalingen. Gisteren koos ik voor zo'n uitdagende route, heel bewust. Om te voelen hoe ik ervoor sta, omdat ik voldoende tijd had en omdat ik zo graag kom op de Kale Jacob. Dit uitzichtspunt ligt aan de noordzijde van de Hettenheuvel en is met 91,6 meter de hoogste heuvel van Montferland. Het uitzicht is hier zo waanzinnig mooi en adembenemend, zeker wanneer het zo helder is als gisteren. Om er te komen moet je wel wat moeite doen en er staat nergens aangegeven hoe je er komt. Tijdens het lopen houdt het me dan al bezig, want als je moeiteloos wilt leven en de stroom volgt hoe kun je dan boven op de top komen? Blijkbaar is het nodig om te investeren om te komen op plaatsen waar je anders niet zo snel zou komen.

 

Ik geniet van de klimmetjes onderweg en vind het zo'n heerlijk gevoel wanneer de grond onder mijn voeten weer begint te dalen. Precies dat transformatiepunt ervaren. De afwisseling in de bomen, het zonlicht dat zo mooi door de bladeren schijnt, de geuren, de kleuren en de route van het pad, ik geniet er zo van. Het hele lichaam voelen, bewust aanwezig zijn bij iedere stap. De gedachten opmerken die door mijn hoofd gaan. Het lijkt alsof mijn gedachten worden gehusseld in mijn hoofd en ik telkens de gedachte van een andere kant bekijk. Hardlopen voelt als een reis door de gedachten. Tegelijkertijd wordt wat ligt te slapen of wat is weggevallen in een hoekje weer opgedwarreld en kom ik weer tot nieuwe ideeën. 

 

Gisteren raakte ik ontroerd van de aanblik op de Kale Jacob, zo'n mooi weer, zo'n prachtig vergezicht. Het is rustig in het bos en ook op het uitzichtspunt lijkt niemand aanwezig. Totdat ik een vrouwenstem; 'zit!' hoor roepen. En daar is het net alsof ik mezelf ontmoet. Een vrouw die haar oefeningen doet op de vroege ochtend in gezelschap met haar hond.  Ze is gymleerkracht en de Montferlandse bossen zijn ook haar hardloopterrein. Zoals er zovelen zullen zijn.  Deze ontmoeting is bijzonder, ik kijk in haar ogen en zie mezelf.

 

De route na de Kale Jacob is vrij vlak. Door de weilanden met als laatste een felle klim met een venijnig staartje. Het kan zo fijn zijn om te weten wat er komt. Snelheid terugnemen op de klim, kleinere, kortere pasjes maken en volharden. De afdaling met grote passen, net of ik bijna vlieg. Genieten van het onderweg zijn, voelen hoe de 'obstakels' vandaag worden genomen.  Het doel is genieten van de reis, van iedere stap en al het moois wat je onderweg tegenkomt.

 

En dat iedere keer weer.